ลูกสาวในคืนคาวใคร่

มีบทสนทนาหนึ่งซึ่งผมยังคงจำได้ดีแม้ผ่านมานานเกินยี่สิบปีเป็นอย่างน้อย เป็นบทสนทนาระหว่างตัวผมเองกับนักเขียนอาวุโสวัยคราวพ่อท่านหนึ่ง วันนั้นมีเรื่องสั้นของนักเขียนชื่อดังคนหนึ่งลงตีพิมพ์ในนิตยสารเนชั่นสุดสัปดาห์ มันเป็นเรื่องเกี่ยวกับความสัมพันธ์ผิดศีลธรรมระหว่างพ่อกับลูกสาว และบังเอิญผมกับนักเขียนอาวุโสท่านนั้นต่างก็ได้อ่านเรื่องสั้นเรื่องนั้นแล้ว

ผมแสดงความคิดเห็นไปในทำนองว่า ประเด็นเทือกนี้เป็นเรื่องปกติของคนทำงานสร้างสรรค์ ในเมื่อเหตุการณ์ทำนองนี้มีอยู่จริงในสังคม นักเขียนก็มีหน้าที่สะท้อนออกไป ทว่านักเขียนอาวุโสท่านนั้นกลับมองในทางตรงกันข้าม โดยกึ่งบ่นกึ่งด่ายืดยาวว่าเจ้าของเรื่องไม่ควรเขียนเรื่องประเภทนี้ออกมา เพราะเป็นเรื่องผิดศีลธรรมร้ายแรง เป็นสิ่งที่สังคมไม่ยอมรับ นักเขียนรุ่นพ่อยังบอกอีกด้วยว่า เรื่องสั้นเกี่ยวกับความสัมพันธ์ต้องห้ามระหว่างพ่อกับลูกเช่นนี้ ยังทำให้ตัวเองกับลูกสาวมองหน้ากันไม่ติด

จำได้ดีว่าตอนได้ยินคำพูดนั้น ผมได้แต่ร้อง “ฮะ” ในใจ แต่ด้วยความที่ยังเป็นเด็กอยู่มากหากเปรียบเทียบวันวัยกับนักเขียนท่านนั้น ผมจึงไม่กล้าโต้แย้งอะไรออกไปมากมาย ได้แต่สงสัยในใจว่า ลูกสาวของนักเขียนท่านนั้นจะได้อ่านเรื่องสั้นเรื่องนี้ในหน้านิตยสารหรือเปล่ายังไม่รู้ ต่อให้ได้อ่าน ก็ไม่เห็นจะน่าตะขิดตะขวงใจที่ตรงไหน ในเมื่อมันเป็นแค่เรื่องแต่ง หากพ่อกับลูกสาวรักใคร่ผูกพันกันดี การอ่านเรื่อง incest ทำนองนี้ไม่น่าจะทำให้มองหน้ากันไม่ติดได้

ตอนนั้นผมนึกคิดกับตัวเองว่า อาจเพราะผมยังไม่ได้แต่งงาน ยังไม่เคยมีลูก…โดยเฉพาะลูกสาว ผมจึงคิดว่านักเขียนควรสะท้อนทุกเรื่องในสังคมออกไป ต่อให้เป็นเรื่องผิดศีลธรรมต่ำช้าแค่ไหนก็ตามที งานวรรณกรรมเป็นศิลปะแขนงหนึ่ง ศิลปะย่อมมีหน้าที่สื่อสะท้อนความจริง จุดมุ่งหมายไม่ใช่เพื่อประจานความฟอนเฟะของสังคมเอาสนุก แต่เพราะมุ่งหวังให้สังคมนี้ดีงามขึ้นกว่าเดิม 

ผมนึกคิดกับตัวเองต่อไปอีกว่า วันหนึ่งเมื่อผมแต่งงานและมีลูกสาว ความคิดของผมอาจเปลี่ยนไปในทางเห็นด้วยกับนักเขียนอาวุโสท่านนั้นก็ได้

…ตอนนี้ผมมีลูกสาวแล้ว เป็นลูกสาวคนเดียวซึ่งกำลังย่างใกล้วัยรุ่นเข้าไปทุกที ผมถามตัวเองว่าเมื่อเงื่อนไขชีวิตคล้ายคลึงกับนักเขียนอาวุโสท่านนั้นแล้ว ผมยังมีความคิดจะเขียนเรื่องที่เข้าข่ายผิดศีลธรรมระหว่างพ่อกับลูกอยู่อีกหรือเปล่า

แล้วผมก็ตอบตัวเองได้แทบในทันทีว่า…เขียน

ในเมื่อเรื่องละเมิดศีลธรรมพวกนั้นยังคงเกิดขึ้นในสังคม นักเขียนก็ยังคงมีหน้าที่ถ่ายทอดสะท้อนออกไปไม่เปลี่ยนแปลง แต่อย่างที่บอกไปบ้างแล้วว่า ต้องไม่ใช่มีจุดมุ่งหมายเพื่อตอบสนองรสนิยมวิปริตของตัวนักเขียนเองหรือคนอ่าน แต่ต้องเขียนเพื่อตีแผ่และกระตุ้นเตือนสังคม โดยหวังว่าเรื่องมืดดำทำนองนี้จะหมดสิ้นไป หรืออย่างน้อยก็ลดน้อยลงบ้าง

ผมเขียนเรื่องผิดประเวณีระหว่างพ่อกับลูกสาวได้ อย่างไม่กระอักกระอ่วนใจใด ๆ เขียนแล้วก็ไม่ได้รู้สึกว่าจะมองหน้าลูกสาวไม่ติด และเมื่อลูกสาวโตพอจะอ่านเรื่องทำนองนี้ได้ ผมก็ยินดีให้อ่านหากแกสนใจอยากอ่าน

ที่เล่ามาทั้งหมดนี้ ผมแค่เล่าเพราะย้อนนึกขึ้นมาได้เท่านั้น ผมไม่ได้กำลังบอกใบ้ว่าในหนังสือเล่มนี้มีเรื่องสั้นที่เข้าข่ายผิดศีลธรรมอยู่ด้วยหรือเปล่า แล้วคุณก็อย่าเพิ่งด่วนตัดสินเรื่องสั้นเรื่องไหนเพียงเพราะคาดเดาเอาเองจากชื่อเรื่อง

เพราะเรื่องสั้นบางเรื่อง เราไม่ควรด่วนตัดสินมันจนกว่าจะอ่านถึงหน้าสุดท้าย…