ดาวเคราะห์น้อยโคจรรอบหลุมดำ

“นวนิยาย” กับ “เรื่องสั้น” นั้นมีทั้งส่วนเหมือนและส่วนต่างกันอยู่หลายอย่าง ในแง่ของส่วนต่าง เนื่องด้วยนวนิยายมีความยาวมากกว่า คนเขียน (รวมถึงคนอ่าน) จึงมักมีความรู้สึกผูกพันกับตัวละครมากกว่า

นักเขียนคนอื่นเป็นเหมือนกันบ้างหรือเปล่าผมไม่รู้ แต่สำหรับผมแล้ว ผมผูกพันกับตัวละครในนวนิยายสักเรื่องของตัวเองตั้งแต่ยังไม่ได้ลงมือเขียนด้วยซ้ำ เมื่อคิดสร้างตัวละครนั้น ๆ ขึ้นมาจนแจ่มชัดในมโนนึก รู้ว่าเขาหรือเธอมีรูปร่างหน้าตาทำนองไหน มีนิสัยใจคอเป็นเช่นไร หรือต้องผ่านพบเรื่องราวอะไรในชีวิตบ้าง ก็คล้ายกับผมได้รู้จักพบเจอกับเพื่อนใหม่ คล้ายพวกเขามีชีวิตจิตใจขึ้นมาจริง ๆ แล้วยังคล้ายกับผมเอ่ยปากสัญญาด้วยว่า จะสร้างให้พวกเขามีตัวตนขึ้นมาในโลกของเรื่องเล่าบนหน้ากระดาษ

สัญญาออกไปแล้ว ผมต้องพยายามรักษาสัญญานั้น

ในขณะเขียนนวนิยายเรื่องนี้ ผมจึงนึกหวั่นกลัวอยู่ลึก ๆ ว่า ตัวเองจะเป็นอะไรไปเสียก่อนที่จะเขียนจบ เพราะหากเป็นเช่นนั้น ก็เหมือนผมผิดคำสัญญาที่ให้ไว้กับตัวละครเหล่านั้น จะไม่มีนักอ่านแม้แต่คนเดียวในโลกได้รู้จักกับพวกเขา

เมื่อเขียนนวนิยายเรื่องนี้จบลงจนได้ ผมจึงรู้สึกโล่งอกโปร่งใจอย่างอธิบายไม่ถูก
ถ้าถามว่าผมใช้เวลาไปกับนวนิยายเรื่องนี้ยาวนานแค่ไหน คำตอบมีหลายระดับทีเดียว…

หากนับตั้งแต่ผมเกิดความคิดอยากเขียนเรื่องราวความรักในแง่มุมนี้ นวนิยายเรื่องนี้ก็กินเวลาเนิ่นนานร่วม ๆ 30 ปีเข้าไปแล้ว เพราะผมตั้งคำถามอันเป็นประเด็นหลักของเรื่องตั้งแต่ตอนที่ตัวเองยังเป็นวัยรุ่น คำถามที่ว่าคือ ผู้ชายสักคนจะปักใจรักและรอคอยผู้หญิงสักคนได้ยาวนานแค่ไหน ทั้งที่ไม่ได้อะไรตอบแทนกลับมา ทั้งที่เธอไม่เคยเห็นคุณค่าในความรักนั้น และทั้งที่เธอก็ไปมีคนรักของเธอคนแล้วคนเล่า

หากนับตั้งแต่ตอนเริ่มลงมือเขียน ผมก็ใช้เวลาประมาณ 9 เดือนในการเขียนเรื่องราวนี้ออกมา ผมเริ่มเขียนนวนิยายเรื่องนี้ตั้งแต่ต้นปี เขียนโดยที่ยังไม่แน่ใจว่ามันจะออกมาเป็นแค่เรื่องสั้นเรื่องหนึ่งหรือเป็นนวนิยายกันแน่ เริ่มเขียนไว้ได้ไม่กี่หน้าแล้วมีอันต้องหยุดชะงักพักไว้ด้วยเหตุผลหลายอย่าง จนมาเขียนจบเข้าจริงในเดือนกันยายน
แต่หากนับระยะเวลารวมเฉพาะวันที่ได้ลงมือเขียนจริง ผมน่าจะใช้เวลาไม่น่าเกิน 15 วันเป็นอย่างมาก เมื่อทุกอย่างสุกงอมได้ที่ เรื่องราวของตัวละครเหล่านั้นก็ไหลหลั่งพรั่งพรูออกมาบนหน้ากระดาษชนิดที่คนเขียนเองก็หยุดมันไม่ได้

พูดได้ว่า “ดาวเคราะห์น้อยโคจรรอบหลุมดำ” เล่มนี้ เป็นนวนิยายรักเรื่องแรกในชีวิตของผม ไม่อยากเชื่อตัวเองเหมือนกันว่า ผมจะเขียนนวนิยายรักเรื่องแรกออกมาในตอนอายุสี่สิบกลาง ๆ แล้วเช่นนี้ วันวัยของผมห่างไกลจากเรื่องรักใคร่ในวิสัยของหนุ่มสาวไปแล้ว แต่การเขียนถึงเรื่องรักของวัยรุ่นหนุ่มสาวในวัยซึ่งผ่านเลยช่วงชีวิตนั้นมานานแล้วอาจเป็นข้อดีก็ได้ เพราะผมได้แลมองเรื่องราวความรักเหล่านั้นอย่างเข้าอกเข้าใจมากขึ้น

ภาระหน้าที่ของนักเขียนสิ้นสุดลงเมื่อเขียนเรื่องเล่าของตัวเองแล้วเสร็จ เหลือเพียงภาระหน้าที่ของนักอ่านที่จะลองอ่านมันดู อ่านแล้วจะชื่นชอบหรือชิงชังก็ไม่เป็นไร ผมถือว่าตัวเองได้ทำให้ตัวละครเหล่านั้นไปมีตัวตนในการรับรู้ของนักอ่านแล้ว…ผมทำตามสัญญาแล้ว

และหากจะมีอีกสักถ้อยคำที่ผมอยากพูดเกี่ยวกับนวนิยายเรื่องนี้ ผมก็คงอยากบอกว่า โชคดีเหลือเกินที่ผมได้พบเจอความรักที่ดี ไม่ต้องผิดหวังร้าวรานไม่รู้จบสิ้นเหมือนอย่างตัวละครในเรื่องนี้