จอมพลอวกาศสามัญบัวโรย จิตสำเริง

ยามอ่าน “คำนำ” ในหนังสือของนักเขียนรุ่นเก่าก่อนบางคน ผมอดนึกชื่นชมไม่ได้ว่าเขาช่างเขียนคำนำได้สละสลวยสวยงาม มีเสน่ห์ชวนให้ติดตามอ่านต่อ (เพื่อนนักเขียนรุ่นราวไม่ห่างกันนักคนหนึ่งเคยพูดติดตลกไว้ว่า นักเขียนรุ่นก่อนบางคนเขียนคำนำได้น่าอ่านกว่าเรื่องสั้นในเล่มเสียอีก)

ยอมรับว่าผมไม่ใช่นักเขียนประเภทมานั่งประดิดประดอยถ้อยคำเพื่อเขียนคำนำในหนังสือตัวเองให้น่าอ่านราวกับเป็นเรื่องสั้นเรื่องหนึ่ง ผมทุ่มเทพลังและความพิถีพิถันทั้งหมดไปกับการร่ายเล่าเรื่องราวในเล่ม ครั้นถึงเวลาเขียนคำนำ ผมมักใช้วิธีนึกคิดอะไรได้ก็เขียนไปอย่างนั้น เป็นการเขียนตามธรรมเนียมนิยมมากกว่าจะมีสารพิเศษอันใดต้องการสื่อไปถึงผู้อ่าน

รวมเรื่องสั้นเล่มนี้ก็เช่นกัน ผมไม่มีเนื้อหาสาระอะไรจะกล่าวเกริ่นมากมาย มีก็แค่คำขอบคุณจากหัวใจที่อยากส่งไปถึงคนอ่านหนังสือของผม

ผมไม่ใช่นักเขียนโด่งดัง นักอ่านที่พอจะรู้จักมักคุ้นกับชื่อเสียงเรียงนามของผมอยู่บ้างก็มีแต่คนอ่านวรรณกรรมสร้างสรรค์หนัก ๆ โดยเฉพาะนักอ่านที่ชอบอ่านเรื่องสั้น ผมไม่เคยปรากฏตัวผ่านสื่อทั้งออนไลน์และออฟไลน์มานานมากแล้ว ไม่ได้เล่นโซเชียลมีเดียตามความหมายที่คนส่วนใหญ่เข้าใจกัน ผมปล่อยให้โลกภายนอกรู้จักผลงานมากกว่าหน้าตาตัวตน

กระนั้นก็นับเป็นเรื่องโชคดีที่ยังพอมีแฟน ๆ นักอ่านติดตามอ่านงานเขียนของผมอยู่บ้าง แฟนนักอ่านประเภทที่ตามซื้อหนังสือของผมแทบทุกเล่มไม่ได้มีจำนวนมากมายอะไร ไม่ใช่หลักพันหรือแม้แต่หลักร้อย ทว่ามีเพียงหลักสิบเท่านั้น อย่างไรก็ตามนักอ่านกลุ่มเล็ก ๆ ที่ว่านี้ ก็เป็นเหมือนสายลมใต้ปีกช่วยให้นกตัวเล็กกระจ้อยร่อยอย่างผมพอมีแรงโบยบินบนเวิ้งฟ้าแห่งอักษรต่อไป ออกหนังสือเล่มใหม่ยังพอมีคนซื้อไปอ่านอยู่บ้าง…แม้แค่หลักสิบ นั่นก็เพียงพอหล่อเลี้ยงให้ผมยังคงดำรงชีวิตด้วยการเป็นนักเขียนอาชีพอยู่ได้

ผมอยากขอบคุณแฟนหนังสือขาประจำกลุ่มนี้ เป็นพิเศษ นักเขียนอยู่ได้เพราะนักอ่าน ไม่ใช่เพราะใครอื่นที่ไหน หากไม่มีนักอ่านช่วยสนับสนุนอุดหนุนหนังสือ นักเขียนธรรมดาสามัญอย่างผมคงไม่อาจเขียนหนังสือเป็นอาชีพอยู่ได้มานานขนาดนี้ และหากไม่มีนักอ่านเหล่านี้ หนังสือเล่มใหม่ ๆ ของผมย่อมไม่มีโอกาสเกิดขึ้นมาในบรรณพิภพ

ตราบใดยังมีแฟนหนังสือติดตามอ่าน ผมจะยังคงเขียนหนังสือต่อไป เพราะหนึ่งในเรื่องที่ผมภูมิใจมากที่สุดในชีวิต คือการได้เกิดมาเป็นนักเขียน…