ลาเต้กับแพนด้า หัวใจ(หมา)ไม่ยอมแพ้

ผมเป็นนักเขียนประเภทที่ไม่เคยมานั่งครุ่นคิดทบทวนว่าเขียนเรื่องเกี่ยวกับอะไรไปแล้วบ้าง หรือควรเขียนเรื่องทำนองไหนเป็นเล่มต่อ ๆ ไป นึกอยากเขียนอะไรผมก็เขียน มีเรื่องเล่าอะไรก่อรูปร่างขึ้นในโลกจินตนาการ ผมก็ถ่ายทอดออกมาเป็นตัวหนังสือ

เมื่อลองสำรวจเรื่องเล่าของตัวเองอีกที ผมก็เพิ่งรู้ตัวว่าเขียนเรื่องราวเกี่ยวกับหมา (รวมถึงสัตว์ชนิดอื่น) ไว้มากกว่าที่คิด ผมเขียนวรรณกรรมเยาวชนเล่มนี้เป็นเล่มที่เจ็ด สี่ในเจ็ดเล่มล้วนเกี่ยวกับหมาโดยตรง หรืืออย่างน้อยก็มีหมาเป็นตัวละครสำคัญ แม้แต่ตอนออกหนังสือรวมเรื่องสั้น ก็มักมีเรื่องเกี่ยวกับหมาปะปนอยู่ด้วยในหลาย ๆ เล่ม

หมาบางตัวในเรื่องเล่ามีตัวตนแค่ในจินตนาการ แต่อีกหลาย ๆ ตัวก็มีตัวตนในโลกความจริง สำหรับหมาสองตัวในหนังสือเล่มนี้ พวกมันมีตัวตนอยู่จริงเช่นกัน จริงอยู่ว่าเรื่องราวในเล่มส่วนใหญ่ถูกสร้างจากจินตนาการ ทว่ารูปร่าง ลักษณะนิสัย หรือพฤติกรรมของพวกมัน ผมยึดโยงตามความเป็นจริงแทบทั้งหมด

เขียนวรรณกรรมเยาวชนอ่านสนุกเล่มนี้จบแล้ว ผมอดนึกอิจฉาหมาสองตัวในเรื่องไม่ได้ วันหนึ่งหลังจากพวกมันตายไป ก็ยังจะมีคนได้อ่านเรื่องราว (แม้ไม่ใช่เรื่องจริงทั้งหมด) ของพวกมันอยู่

โชคดีของพวกมันจริง ๆ ที่ได้มาเป็นหมาของนักเขียน…