เด็กหนุ่มผู้กลับกลายเป็นกา

นวนิยายเรื่องนี้ก่อเกิดขึ้นง่าย ๆ เพียงแค่ผมได้ยินเสียงร้องของอีกา…

อีกาหาใช่สัตว์มหัศจรรย์ที่ไหน ใคร ๆ ก็ย่อมเคยเห็นตัวและได้ยินเสียงร้องของมัน แต่การได้ยินเสียงร้องของอีกาก็สร้างความแปลกใจให้ผมอยู่ไม่น้อยเนื่องจากไม่เคยมีอีกามาปรากฏตัวให้เห็นแถวหมู่บ้านตำบลของผมมานานไม่น้อยกว่า 50 ปีแล้ว

การกลับมามีตัวตนอีกครั้งของอีกาในละแวกนี้ทำให้บางเรื่องเล่าผุดโพลงขึ้นมาในจินตนาการ ผมเริ่มมองเห็นตัวละครทีละตัว มองเห็นเหตุการณ์ต่าง ๆ ในเรื่อง มองเห็นความเชื่อมโยงระหว่างตัวละครและเหตุการณ์ และมองเห็นการกลับกลายเป็นกาของเด็กหนุ่มคนหนึ่ง

อาจฟังดูน่าแปลก แต่ผมไม่ได้รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนจินตนาการเรื่องราวในนวนิยายเล่มนี้ขึ้นมา คล้ายว่าเรื่องราวเหล่านี้มีอยู่ของมันแล้วที่ไหนสักแห่ง ผมเพียงแค่ต้องค้นให้พบ คาดเดาให้ถูก มองเห็นให้ทั่ว แล้วหยิบมาบอกเล่าเป็นงานวรรณกรรมสักชิ้น

ระหว่างเขียนนวนิยายเรื่องนี้ โดยเฉพาะตอนบรรยายฉากที่มีอีกาโผล่มาให้ตัวละครเห็นตรงนั้นตรงนี้ ผมหวนนึกถึงเรื่องสั้นเรื่องหนึ่งของนักเขียนรุ่นก่อนอย่างพี่วาณิช จรุงกิจอนันต์ขึ้นมา ผมเคยอ่านเรื่องสั้นเรื่องนั้นเมื่อราวยี่สิบกว่าปีก่อนโน้น และเพื่อป้องกันข้อครหาว่าผมหยิบยืมไอเดียมาจากงานเขียนชิ้นนั้น ผมจึงต้องกลับไปศึกษาเรื่องสั้นเกี่ยวกับอีกาที่ว่านั่นอีกหน กระทั่งแน่ใจว่านอกจากมีอีกาเป็นองค์ประกอบสำคัญคล้ายคลึงกันแล้ว นวนิยายของผมกับเรื่องสั้นเรื่องนั้นไม่มีอะไรเหมือนกันเลย จากนั้นผมจึงเขียนนวนิยายเรื่องนี้ต่อไปจนจบ

ตัวละครในนวนิยายเรื่องนี้ไม่มีอยู่จริง ฉากของเรื่องก็เป็นหมู่บ้านในจินตนาการซึ่งหยิบยืมบางส่วนมาจากหมู่บ้านที่ผมเคยไปเยือน เหตุการณ์ต่าง ๆ ในเรื่องก็ล้วนแล้วแต่ไม่เคยเกิดขึ้นจริง (แน่ละว่า รวมถึงเรื่องคนกลับกลายเป็นนกด้วย) ถึงกระนั้นขณะเขียนและอ่านทวน ผมกลับรู้สึกถึงเลือดเนื้อและชีวิตอันมีอยู่จริง

อยากขอบคุณตัวละครและเรื่องราวเหล่านี้ ที่ช่วยให้ผมอิ่มสุขยิ่งนักขณะนั่งลงเขียนเล่ามันออกมา การได้เขียนงานวรรณกรรมออกมายังคงเป็นความสุขสำหรับชีวิตและเป็นส่วนหนึ่งในลมหายใจของผมเสมอ และต้องขอบคุณนักอ่านของผมด้วยเช่นกัน ที่ช่วยให้ผมยังมีพลังสร้างสรรค์งานวรรณกรรมอยู่ได้จนถึงทุกวันนี้
แม้นักอ่านที่ว่านี้จะมีอยู่เพียงหยิบมือเดียว…ก็มากมายเกินพอแล้ว